تنها توئي با من اي خوب تر تكيه گاهم

چشمم چراغم پناهم.

من بي تو از خود نشاني نبينم

تنها تر از هر چه تنها

همداستاني نبينم.

با من بمان اي تو خوب اي يگانه

برخيز برخيز برخيز!

با من بيا اي تو از خود گريزان

من بي تو گم ميكنم راه خانه.

با من سخن سر كن اي ساكت پر فسانه

آئينه بي كرانه.

                 ((مهدي اخوان ثالث))

غرقه درياي غم اين خانه و قلب من است

ناجي و عشق من اينجا غايب است

ساحل درياي غم دشت غم است

آسمان اين زمين چتر غم است

قطره هاي ريز باران اشك چشمان من است

خنده هاي آفتاب خنده بر اشك من است

در زمين دشت غم هرچه ميرويد غم است

من چه گويم

هر چه گويم از غم است

                                        (افسانه اقتصادی)

متانتي که تو داري براي من کافيست

 وآن دوچشم بهاري براي من کافيست

تو مثل شعر مني اي ترانه باران

 همينکه گاه بباري براي من کافيست

                                              (علیرضا حسین زاده)

مرا در بیتسون بر خاک سپارید تا شب ها

غم بی همزبانی را برای کوهکن گویم

بگویم:عاشقم.بی همدمم.دیوانه ام.مستم

نمی دانم کدامین حال و درد خویشتن گویم

از آن گمگشته ی من هم نشانی آور ای قاصد

که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم

تو می آیی به بالینم ولی آندم که در خاکم

خوش آمد گویمت اما در آغوش کفن گویم

                                                        (مریم مرادی)

مرده ام در کوچه های بی کسی

سنگ قبرم را نمی سازد کسی

سوختم خاکسترم را باد برد

بهترین یارم مرا از یاد برد

در غم من هيچ جنبش نيست

انتظار مي كشم

كسي نمي آيد

نه روز و نه شب

نه هرگز آن كس كه خويشتن من برد

چشمان من چشمان تو را ترك كرده اند

اعتماد و نورشان را از كف مي دهند

لبان من لبان تو را ترك كرده اند

لبان من خويش را ترك كرده ان

و مفهوم عشق و مفهوم زندگاني را

دستان من همه چيز را رها مي كنند

پاهاي من پاهاي تو را ترك كرده اند

پيش نمي روند

راهي نيست

ديگر نه وزن مرا ميشناسند و نه آسايش را

نصيب من آن بود كه پايان عمرم را

و پايان عمر تورا به چشم ببينم

غم من پنداشتم آن را پايان نيست

در دستان توست

و آينده يگانه اميد من

گور من است

چون گور تو كه جهاني بي اعتنا

به گردش حلقه زده اند

چنان در كنار تو بوده ام كه

در كنار ديگران سردم است

                                  (( پل الوار))

كاش غم من

توفان سهمگيني بود

و من چون مرغ توفان

خود را به خشم او مي سپردم

ولي افسوس كه غم من

چون جويبار صافي است

كه همچنان ميرود

و دل مرا

چون برگ مرده اي

مي برد

                         ((بيژن جلالي))

ما كه اين همه براي عشق

آه و ناله ي دروغ مي كنيم

راستي چرا

در رثاي بي شمار عاشقان

                              _ كه بي دريغ _

خون خويش را نثار ميكنند

از نثار يك دريغ هم

 دريغ مي كنيم

                  ((قيصر امين پور))

چند بار اميد بستي دام بر نهادي

تا دستي ياري دهد

كلامي مهر آميز

نوازشي

يا گوشي شنوا

به چنگ آري؟

چند بار

دامت را تهي يافتي؟

از پاي منشين

آماده شو كه ديگر بار و ديگر بار

دام باز گستري!

                    (( احمد شاملو ))

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران هم غم هست به دل

غم من ليك غمي غمناك است.

                                     ((سهراب سپهري))

روبه در يا خانه اي از ابر خواهم ساخت

خانه اي از ابر

از براي بي پناهاني كه مي گريند

برمزار آرزوهاشان

بي ثمر بي صبر

بر مزار آرزوها سخت مي گريند و مي گويند:

سهم ما از زندگي آيا همين قدر است؟

سهم ما از عشق از لبخند...

چشم ميدوزم به هستي چهره اي پيداست

زندگي با لحظه هاي پله كاني شكل پا برجاست

تا كرامت هاي باران هست

رو به دريا خانه اي از ابر خواهم ساخت

                                                  ((مرتضي نور بخش))

قاصدك ها راست مي گويند

((ما فر صتي نداريم))

وقتي باد

اين صحرانورد

مغرور

مي وزد

همين فردا شايد

ساعتهامان زنگ بزند!

و ثانيه ها

در غبار فرسوده شوند

قاصدك ها راست مي گويند

 ((ما فرصتي نداريم))

                         (( مري- مارتين))

روزگاري يك تبسم يك نگاه

خوشتر از گرماي صد آغوش بود.

اين زمان بر هر كه دل بستم دريغ

آتش آغوش او خاموش بود.

روزگاري هستيم را مي نواخت

آفتاب عشق شور انگيز من

اين زمان خاموش و خالي مانده است

سينه از آرزو لبريز من.

تاج عشقم عاقبت بر سر شكست

خنده ام را اشك غم از لب ربود

زندگي در لاي رگهايم فسرد

اي همه گلهاي از سرما كبود!

                                  (فريدون مشيري)

کاش می دانستید

چه ترانه ها می دانم

و چه تصویرهای زیبایی دارم

زیباترین شعرها را

بر آب ها نوشتم

و زمزمه هایم را

بر ابرها خواندم

روزی مرا در باران خواهید یافت

                                                                      (گون دوقدو سانیفرـترکیه)

مرا نمی توان شناخت

بهتر از آن که تو می شناختی

چشمانت

که در آن هر دو به خواب میرویم

به حرکات راهها معنای غیر زمینی بخشیده اند

چشمانت

که تنهایی بی کران مارا

به ما می نمایند

خود آن نیستند که گمان می برند

تو را نمی توان شناخت

بهتر از آن که من می شناسم

                                             (پل الوآر)

 ديشب به آسمان خيالم نگاه كردم .

در هر ستا ره اش تو را ديدم و از صداي باد نام تو را شنيدم

از باغچه قلبم گلي چيدم تا به تو تقديم كنم

اما ناگاه

ستاره هاي خيالم همچون باران بر زمين چكيد

و باد از حركت ايستاد

به هر سو نگاه كردم تاريكي بود و تنهايي

فقط من بودم و ياد تو

من بودم و تنهاييم

من بودم و يك آسمان خالي

                                 (افسانه)

دیگر حرف هر رهگزر را

چون علف هرزی

با زبان خاطرم

خواهم چید

و بر پرتو خوش رنگ بهار

خواهم گریست

نامه ها را در باد رها خواهم کرد

عشق در من

آن صدای زیبا نیست

بعد از این منکر عشق خواهم شد

از کوچه ها می گذرم

و به فریاد ـ گاه آرام

خواهم گفت:

آنچه در عشق می دیدم

هزاران بار سرابی گم بود

من دگر منکر عشق خواهم بود.

                                        منیژه افشار

قصه آغاز میشود

آدمی زاده می شود

محکوم به عاشق شدن

عشق تمام میشود

آدمی مرده می شود

حکم صادر می شود

عشق گرفته میشود

                                                _{فرشته عیوضی}